Nachtgezichten

Je maakte me tot een man. Een man die ik niet wil zijn, maar je maakte me tot een man. Een man die op zichzelf durft te vertrouwen. Op anderen. Op jou. Die zich af durft te zetten tegen de wereld, tegen mensen, ja zelfs tegen jou. Je maakte me tot een man.

Je maakte me tot een man. En zo werd het tijd om dat wat je me geleerd hebt een stap hoger te brengen. Om door te gaan, verder te gaan. In geloof. In vertrouwen. Dat alles ooit een keer goed komt. Dat ik ooit mag zijn zoals jij. Als een man. En een man werd ik. Een man ben ik. En een man zal ik zijn.

Maar toch nog altijd denkend aan jou.

Het verlangen is er weer. Zoals de zomer op haar weg terug is, de vlinders weer beginnen te vliegen. Het zuiden lonkt, het zuiden lonkt opnieuw. De verre, onverstaanbare streken. De levendige schilderijen van het lavendelpaars en okergeel.

Ik wil weer stokken zoeken, de stroming volgen naar weet ik waar ik uitkom. Ik wil weer bergen zien, bergen beklimmen en bovenop schreeuwen naar een ieder die me toch niet horen kan. Ik wil weer dwalen in de nacht, de weg volgen die ik niet kan zien, maar nog altijd wel kan dromen. Ik wil weer terug naar het jou en ik, naar wie we waren in die tijden – en wie niet.

Er zijn jaren overheen gegaan; vele, vele jaren. Jaren waarin ik de landen meed, waarin ik jou meed. Waarin ik niet durfde, waarin ik niet ging. Maar tijden veranderen, ten kwade en ten goede. Dus: ja, ik wil. Ik wil weer, verlang weer. Laat me het asfalt weer onder me door zien razen, de landschappen weer aan me voorbij zien schieten. Laat me de wind weer horen ruisen, de regen terrein winnen. En dan overspoeld worden. Omdat het goed is zo. Omdat dat wat vroeger was vanaf dan ook weer zal zijn. Omdat het niet altijd anders kan zijn. Omdat er een moment is waarop je door moet gaan, een nieuwe stap moet zetten – of de oude weg hernieuwd moet gaan.

De landen zijn van jou en blijven van jou, maar je zult ze met mij moeten delen. Het zijn de eindeloze landen waar ik zo graag weer naar terug wil. De landen van herinnering en gemis. Van pijn soms, wanneer alles zo ongrijpbaar is. Maar ook van hoop, wanneer de zon ontwaakt en het leven weer begint. Voor een ieder, dus ook voor mij. ‘Does it ever go away?’ ‘No. But at some point it becomes bareable.’ Ik denk dat dat moment inmiddels is aangebroken…

Je had wat goed te maken, mijn vriend. Je werkte niet mee – en dat is jouw understatement. Maar even gaf je toe. Heel even. Heel even liet je me met een glimlach op m’n gezicht sneeuw happen en Smartjes tellen in mijn favoriete stad, genieten van de perfectie van muziek.

En toen nam je me weer mee. Weg van wat ik nastreef, weg van wat je me hebt beloofd. Je verloopt niet zoals we hebben afgesproken, mijn vriend. Maar voor even mocht ik genieten. En zo deed ik. Met volle teugen. Hoe minder er valt te genieten, hoe uitbundiger ik het doe. De kleine dingen van het leven. Niet alles valt af te pakken. Niet alles valt kapot te maken. Dit hart heeft al meer te verduren gekregen dan dit. Maar ze klopt, ze klopt nog steeds. Verkregen immuniteit.

Kruitdampen. Je begon ermee, en zal er ook mee eindigen. Twee achter de rug, nog tien te gaan. 2012, ik haat je – maar weet dat ik daarin net zo wispelturig ben als jij.

Een grensoverschrijdende wandeling van Visé naar Maastricht. Niet alles gaat zoals gepland.

Lees meer »

Take your time, don’t live too fast;
troubles will come and they will pass.
Don’t you worry, you’ll find yourself;
follow your heart and nothing else.

So be a simple kind of man;
be something you love and understand.
And you can do this, if you try;
all that I want for you, my friend, is to be satisfied.

Wees niet zoals mij. Wees jezelf. En houd van jezelf. Zoals ik.

‘I know you were disappointed I couldn’t be you.’ ‘No, I was disappointed that you tried.’